Wie ben ik: Een toekomst vol kwispels en mogelijkheden
Stel je even voor: een plek waar groei en gekwispel hand in hand gaan. Waar je jezelf mag zijn, mét of zonder gebruiksaanwijzing. Waar therapiehonden niet alleen met hun staart zwaaien, maar ook deuren openen naar rust, vertrouwen en verbinding.
Welkom in mijn hoofd — en in Lovely Interactions.
Ik ben Elfi, oprichter van dit vrolijk eigenzinnige project dat mensen verbindt met hun eigen kracht, hun omgeving en… hun innerlijke Scooby-Doo (die mag er ook zijn). Want zeg nu zelf, het leven is soms al ernstig genoeg. Dan kan het maar beter met een grap, een lik van een hondensnuit, en een warme blik op de toekomst.
De visie waarmee ik werk is simpel: ieder mens heeft recht op betekenisvolle interacties, groot of klein. Of je nu worstelt met overprikkeling, je weg zoekt als jongvolwassene met een beperking, of gewoon even op adem wil komen — er is altijd een plek voor jou in wat we samen bouwen.
Mijn honden zijn geen magie, maar ze doen wel magische dingen. Ze geven ruimte, veiligheid en een stille uitnodiging tot verbinding. En ik? Ik luister, kijk, spiegel, en wandel een stukje met je mee.
Ik ben niet bezig met perfecte zorg, maar met échte zorg. Liefdevol, laagdrempelig en een beetje rebels. Want als het leven geen standaardhandleiding heeft, waarom zou begeleiding die dan wel hebben?
Dus als je me zoekt: ik ben waarschijnlijk ergens onderweg, tussen een dromerige jongere en een blije hond in, met een thermos koffie en een hart vol plannen.
Funfact:
Al van kleins af aan ben ik een grote fan van Scooby-Doo. Niet alleen om de grappige stemmen, de spannende mysteries of die eeuwige honger naar snacks (ja, ook herkenbaar!), maar vooral om wat er achter die verhalen schuilgaat.
Scooby en zijn vriendengroep tonen telkens opnieuw de kracht van verbinding, samenwerking, vertrouwen opbouwen, en ja — ook falen en weer doorgaan. Ze zijn allemaal anders, hebben elk hun eigen angsten, talenten en manier van denken, maar het is juist die diversiteit die hen sterker maakt. En hoe vaak Scooby en Shaggy ook bibberend “nee!” roepen, ze zetten tóch stappen — op hun manier, op hun tempo, mét elkaar.
Die rode draad zie ik ook terug in mijn werk met Lovely Interactions. Samen met mens én dier gaan we op pad, op zoek naar rust, zelfvertrouwen en verbinding. Geen maskers, geen perfecte antwoorden — wél ruimte om te ontdekken, fouten te maken, en stap voor stap te groeien in wie je bent.
Want net zoals bij Scooby-Doo geldt: het mysterie wordt niet opgelost door perfectie, maar door vertrouwen en samenwerking.